Şu mel’un virüsle mücadele kapsamında her gün açıklanan genelgelere o kadar alıştık ki, normalleşme süreci tamamlanıp eskiye döndüğümüzde bize anormal gelecek… Her akşam maç skoru bekler gibi merakla bekliyoruz günlük test ve ölüm sayılarını, Sağlık Bakanı’nın açıklamalarını, Cumhurbaşkanı’nın ulusa seslenişini… *** Pek çok yeni keşif yaptık. Evde gerçekten hayat olduğunu keşfettik her şeyden önce. Bir ailemiz olduğunu, eşimizle, kardeşimizle, çocuğumuzla ve ebeveynlerle de kaliteli zaman geçirilebileceğini öğrendik. Gevşemiş elektrik prizleri tamir edildi, bahçe duvarı onarıldı, sürekli damlatan musluk contaları değiştirildi. Normalde para verip usta tutarak yaptırdığımız işlerin aslında elimizden geldiğini keşfettik. Bahçesi olan bahçede, olmayan balkonunda saksıda tarıma merak saldı. Bu sene herkes kendi ektiği domatesi, biberi yiyecek ve daha bir lezzetli gelecek… Ben dahil, erkekleri mutfak merakı sardı, maharetlerini gösterdiler birbirinden lezzetli yemekler ve tatlılar yaparak. Kadınlar kuaförsüz yaşamı keşfetti, kendi saçlarını boyamayı, manikürü, pedikürü, kişisel bakımı kimseye ihtiyaç duymadan yapabileceklerini gördü. Özetle; kişisel gelişim açısından çok önemli artılar kazandık hepimiz, ne kadar sızlansak da… *** Peki ya kaybettiklerimiz?.. Sosyal hayat dediğimiz şeyi kaybettik mesela… Kafeteryada oturup üç kuruşluk kahveye 20 lira ücret ödemeyi özledik. Sinemaya girerken bir avuç patlamış mısıra içecekle beraber 30 lira ödemeyi özledik. Evde ücretsiz veya çok uygun fiyatlı abonelikle izleyebildiğimiz filmler için ailemizle ya da arkadaş grubuyla gittiğimizde çuvalla para ödemeyi özledik. Birbirimize hava atmayı özledik. Telefonumuzla, arabamızın markasıyla, tatilde kaldığımız yıldızı bol otellerin ismiyle övünmeyi özledik. Sağlığımız karşısında spor ayakkabımızın markası önemini kaybetti… Siyasi polemikleri kaybettik. Şişirilmiş magazin haberlerini kaybettik. Spor yorumcularının (yoksa sadece futbol yorumcusu muydu?) 90 dakikalık maç için bir hafta boyunca konuştukları boş muhabbetleri kaybettik. İş yerinde mesai doldurmak için aylak aylak oturma lüksümüzü kaybettik. … İşimizi kaybettik!.. *** Ne öğrendik?.. El yıkamasını öğrendik en basitinden. Hijyenin önemini öğrendik. Hastalarımız yoğun bakımdayken, umutsuzca tedavi yöntemi ve aşı bulunmasını beklerken, bilimin vazgeçilmez olduğunu acı bir şekilde öğrendik. İbadetin gösterişsiz şekilde evde yapılabileceğini öğrendik. Bayramların sokaklara taşmadan da balkonumuzdan, bahçemizden aynı coşkuyla kutlanabileceğini öğrendik. Paranın tek başına yenilebilir bir şey olmadığını, tarımın ve ekilebilir toprağın değerini öğrendik. *** Hepsinden önemlisi… Hala “komşusu açken tok yatanlardan” olmadığımızı öğrendik. Türlü aksaklıklar yaşansa da, durumu olan herkesin karınca kararınca bir şeyler yapmaya çalışması, ihtiyacı olana destek kampanyalarının çığ gibi büyümesi, bizi bir arada tutan asıl mayanın “dayanışma” olduğunu gösterdi. Muhtarlardan ihtiyaç sahipleri araştırılırken kimse sormadı “bu Kürt müdür, bu Alevi midir” diye. Yani; sahte ayrışmaların ve ötekileştirmelerin “hiç değilse bu günlerde” bizleri etkilememiş olması önemli bir kazanım. Elbette bu zamanda bile bir takım densizler, bazı amacını aşan söz ve davranışlar, kabul edilemeyecek uygulamalar vardı. Ancak “istisnalar kaideleri bozmaz” diyerek genel tabloya baktığımızda, Kurtuluş Savaşı’ndaki birlik ve dayanışma ruhunun hala yaşadığını görmek sevindirici… *** Normalleşme süreci tamamlanıp eski hayatımıza döndüğümüzde, aslında artık o eski hayatımıza dönemeyeceğimiz konusunda herkes hemfikir. “Yeni hayat” yeni kurallarını dayatacak bize. Sosyal yaşamdan siyasete, çalışma ortamından aile düzenine kadar pek çok değişim, sancılı bir süreçle saracak her yanımızı. Umalım olumlu olsun, insanlığı iyiye/güzele yönlendirsin bu değişim deyip, neler olabileceğini bir sonraki yazı konusu olarak saklayalım…. Haydi şimdi ekran başına; bakalım bugün kaç kişi ölmüş, kaç kişi iyileşmiş…