Aliağa Belediyesi’nin 2025 yılı denetim raporu yine raflardaki yerini aldı.

Ama mesele zaten o raflar…

Çünkü Aliağa’da denetim raporları okunmak için değil, unutulmak için yazılıyor.

Her yıl aynı uyarılar…
Her yıl aynı başlıklar…
Her yıl aynı savunma: “Her şey mevzuata uygun.”

Oysa gerçek başka.

Bu yılın raporunu satır satır incelediğinizde karşınıza çıkan şey yeni bir tablo değil.
Tam tersine, geçmiş yıllardan devralınmış hataların aynen devam ettiği, hatta bazı alanlarda daha da derinleştiği bir yönetim anlayışı.

***

2025 raporunun en çarpıcı verisi şu:

• İhale sayısı yarıya düşüyor
• Toplam maliyet yaklaşık %40 artıyor

Yani daha az ihale, daha çok para.

Buna başarı diyen varsa, önce bu matematiği izah etsin.

Enflasyon diyerek bu tabloyu açıklamaya çalışmak, akılla alay etmektir. Çünkü ortada sadece fiyat artışı değil, açık bir planlama zafiyeti var.

Bu tablo şunu söylüyor:
Aliağa’da kaynaklar planlı değil, parça parça ve günü kurtarma refleksiyle harcanıyor.

Ama evet…
“Yasal.”

Türkiye’de en tehlikeli cümle de tam olarak bu zaten:

“Yasal ama…”

***

Ocak ayında iptal edilen ihaleler…
Mayıs ayında yeniden yapılan sözleşmeler…

Arada geçen 5 ay.

Bu ülkede 5 ay demek, maliyetin katlanması demek.

Peki bu gecikme neden?

Gerçekten teknik bir zorunluluk mu?
Yoksa zaman kazandıran bir alışkanlık mı?

Şunu net söyleyelim:
Geciken ihale, büyüyen fatura demek.

Ve o fatura doğrudan vatandaşın cebinden çıkıyor.

***

Artık ezberlenmiş bir tabloyla karşı karşıyayız:

Aynı firmalar…
Aynı işler…
Aynı yöntem…

Bu sadece bu yıla ait değil.

Geçmiş denetim raporlarında da aynı başlıklar, aynı eleştiriler vardı.
Değişen tek şey rakamların büyümesi.

Doğrudan temin, kanunda istisna olarak tanımlanır.
Aliağa’da ise bu yöntem artık ana yol haline gelmiş durumda.

İşler bölünüyor, parçalanıyor, küçük kalemlere ayrılıyor…
Ve sonuçta rekabet ortadan kalkıyor.

Bu bir teknik tercih değil.

Bu bir yönetim tercihi...

***

Araç kiralama meselesi artık bir maliyet tartışması değil, bir zihniyet meselesi.

Yıllardır aynı şey söyleniyor:
“Bu parayla filo kurulur.”

Ama kurulmuyor.

Neden?

Çünkü kiralama artık bir yöntem değil, bir düzen haline gelmiş.

Her yıl artan ödemeler…
Her yıl büyüyen bağımlılık…

Bu tablo, kaynak yönetimi değil; kaynak aktarma yöntemidir.
İnatla sürdürülen bir harcama alışkanlığıdır.

***

Milyonlarca liralık çiçek…
Organizasyon harcamaları…
Temsil giderleri…

Şimdi herkesin kendine sorması gereken soru şu:

Aliağa’nın önceliği bu mu?

Üstelik bu harcamaların belli firmalar etrafında dönmesi, “bu ilçede başka esnaf yok mu?” sorusunu da beraberinde getiriyor.

Bu tercih neye göre, kime göre?..

***

Ortadaki tabloyu süslemeye gerek yok:

• Artan borç yükü
• Zayıflayan nakit akışı
• Biriken yükümlülükler

“Limitler içinde kalıyoruz” demek, risk olmadığı anlamına gelmez.

Geliri giderini karşılamayan bir yapı, er ya da geç bir bedel öder.

Ve o bedel genelde şöyle ödenir:
ya hizmetten kısılır ya da eldeki varlıklar elden çıkarılır.

***

Aliağa’da sorun denetim yapılmaması değil.

Denetim yapılıyor.
Raporlar yazılıyor.
Eleştiriler dile getiriliyor.

Ama değişen hiçbir şey yok.

Çünkü sorun teknik değil.

Sorun bir yönetim anlayışı.

Sorun, eleştiriyi duymayan, uyarıyı önemsemeyen, aynı yöntemlerde ısrar eden bir bakış açısı.

***

Her yıl aynı cümle kuruluyor:

“Her şey mevzuata uygun.”

Ama artık şu gerçeği herkes görüyor:

Mevzuata uygunluk, kamu yararı demek değildir.

Eğer;

• aynı hatalar tekrar ediyorsa
• aynı firmalar öne çıkıyorsa
• borç büyüyorsa
• kaynaklar verimsiz kullanılıyorsa

orada sorun vardır.

Ve o sorun artık gizlenemeyecek kadar büyümüştür.

Aliağa’da mesele artık rapor yazmak değil…
raporları ciddiye almamak.

Ve en kritik soru şu:

Bu ısrarın bedelini kim ödeyecek?

Cevap belli.
Her zaman olduğu gibi:

Aliağa halkı.