ALİAĞA KAYNIYOR, BİZ SEYREDİYORUZ!
Bülent PINARBAŞI
cesotti35@gmail.com

ALİAĞA KAYNIYOR, BİZ SEYREDİYORUZ!

Normalde yapmam böyle şeyler, bilen bilir. O "okur”lar zaten biz gazetecilerden çok daha iyi birer sosyal medya kullanıcısı olarak, bize gönderdikleri mesajları çoktaan kendi hesaplarından paylaşmıştır çünkü. Ama bunlar farklı…

09 Kasım 2026 Pazartesi 19:31 makaleler

Aliağa’da bugün yine işçiler öldü.

Bu kez HABAŞ’ta…

Bir tavan vinci düştü. Malzemeler ark ocağına savruldu. Doğalgaz hattına çarpan malzemelerin ardından patlama yaşandı. Yangın çıktı. Fabrikanın içi savaş alanına döndü.

İzmir Valisi Süleyman Elban’ın saat 17.44’te yaptığı açıklamaya göre 10 işçi hayatını kaybetti, 15 işçi yaralandı. Dört işçinin durumu ağırdı. Enkaz altında olduğu değerlendirilen dört kişi için arama çalışmaları sürüyordu. (Sonrasında hayatını kaybedenlerin ssayısı 16'ya çıktı)

On can…

On evde eksilen bir hayat. On sofrada boş kalacak bir sandalye. On ailenin ömrü boyunca taşıyacağı bir acı.

Peki, kaç gün konuşacağız?

Kaç gün sosyal medyada öfkeleneceğiz? Kaç gün açıklama yapacağız? Kaç gün geçmiş olsun dilekleri paylaşacağız?

Sonra?

Hayat kaldığı yerden devam mı edecek?

***

HABAŞ’ta yaşananları yalnızca bugünkü patlamayla anlayamayız, anlatamayız da!

Açık kaynaklara yansıyan geçmiş kayıtlar, Aliağa’daki tesislerde yıllara yayılan bir iş kazaları tablosu gösteriyor.

1999’da düşen pota dört işçinin hayatına mal oldu. 2007’de hurda deposunda patlayan top mermisi bir işçiyi öldürdü, 10 kişiyi yaraladı. 2008’de iki buçuk tonluk demir blok bir işçinin üzerine düştü. 2013’te vinç halatının kopmasıyla bir işçi, elektrik kaçağı nedeniyle başka bir işçi yaşamını yitirdi.

2018’de patlamalar ve yüksekten düşme sonucu ölümler yaşandı. 2019’da 80 ton sıvı çelik çalışma alanına döküldü, 11 işçi yaralandı. 2020’de fabrika ve liman sahasında üç işçi hayatını kaybetti. 2024’te limanda bir işçi öldü, çelik ocağındaki patlamada dört işçi yaralandı. 2025’te çelikhane ocağındaki patlamada yedi işçi yaralandı.

Ve 2026…

21 Ekim’de Hakan Doğan, 5 Kasım’da Eyüp Eğinli. İkisi de taşeron işçisiydi. İkisi de HABAŞ tesislerinde hayatını kaybetti.

Aradan yalnızca dört gün geçti. Bu kez (resmi rakamlara göre) 10 işçi daha…

Bunlar tek tek haber başlıkları değil. Bir işyerinin, bir sanayi tesisinin, bir çalışma düzeninin yıllara yayılan hafızası.

Her olaydan sonra aynı sorular soruluyor. Önlem alınmış mıydı? Denetim yapılmış mıydı? Riskler biliniyor muydu? Taşeron işçinin can güvenliği kimin sorumluluğundaydı?

Cevapları soruşturma dosyaları, bilirkişi raporları ve mahkeme kararları ortaya koymalı. Ama soruların yıllar boyunca değişmemesi bile başlı başına düşündürücü.

***

Bir de bugün yaşananlara bakalım.

Patlamanın ardından işçilerin çalışma koşullarını anlatan, iş cinayetlerine tepki gösteren Ege İşçi Birliği sözcüleri Yücel Memiş ve Sonay Tezcan, Aliağa Devlet Hastanesi önünde gözaltına alındı.

Birleşik Metal-İş Genel Başkanı Özkan Atar’ın sorusu tam da burada duruyor:

“İşyeri yetkililerinden kaç kişi gözaltına alındı?”

Vali, saat 17.44’teki açıklamasında gözaltı konusunda savcılıktan kendilerine henüz bilgi gelmediğini, ancak gözaltı olabileceğini söyledi.

Elbette soruşturma yürütülecek. Savcılar görevlendirildi. Teknik inceleme yapılacak. Sorumluluklar araştırılacak.

Ama işçilerin ölümüne tepki gösterenleri gözaltına almak, iş güvenliğini sağlamıyor. Bir pankartı indirmek, tehlikeyi ortadan kaldırmıyor. Bir açıklamayı susturmak, vinci sağlamlaştırmıyor.

İşçinin can güvenliği için ses çıkaranların değil, işçinin can güvenliğini sağlamakla yükümlü olanların hesap vermesi gerekiyor.

***

Dünyada büyük işçi facialarının ardından toplumların nasıl tepki verdiğine bakalım.

Bangladeş’te 2013 yılında Rana Plaza adlı bina çöktü. Binanın içinde tekstil işçileri çalışıyordu. 1.100’den fazla insan hayatını kaybetti. Binlerce insan yaralandı.

Facianın ardından yalnızca yas tutulmadı. İşçiler, sendikalar, uluslararası kuruluşlar ve tüketici örgütleri baskı oluşturdu. Uluslararası markalar ve sendikalar arasında bağlayıcı bir iş güvenliği anlaşması imzalandı. Binlerce fabrika denetlendi. Güvenlik standartları yeniden ele alındı.

Elbette her şey bir anda düzelmedi. Mücadele hâlâ sürüyor. Ama felaketin ardından toplumsal tepki, kalıcı değişiklikler için bir güce dönüştü.

Bizde ise her büyük olaydan sonra benzer bir döngü yaşanıyor.

Önce büyük öfke. Sonra açıklamalar. Ardından soruşturmalar. Birkaç gün sonra gündem değişiyor.

Bir sonraki işçi ölümüne kadar…

***

Hani bir kurbağanın içinde bulunduğu su yavaş yavaş ısıtılırsa tehlikeyi fark etmeyeceği anlatılır ya…

Bu anlatı bilimsel bir deney olarak doğru değil. Ama toplumsal duyarsızlığı tarif etmek için güçlü bir benzetme.

Her gün bir işçi ölüyor.

İlkinde şaşırıyoruz. İkincisinde öfkeleniyoruz. Üçüncüsünde üzülüyoruz. Bir süre sonra sayılara alışıyoruz.

“Yine iş kazası.”

“Yine ihmal.”

“Yine soruşturma.”

“Yine başsağlığı.”

Oysa işçinin ölümü sıradan bir haber değildir. Bir insanın hayatı, istatistik tablosundaki bir rakam değildir.

Aliağa’da sanayi büyüyor. Üretim kapasitesi artıyor. Limanlar çalışıyor. Fabrikalar bacalarını tüttürüyor. Milyonlarca tonluk üretim hedefleri açıklanıyor.

Peki, bu üretimin içinde işçinin hayatının karşılığı ne?

Bir işçi, evine ekmek götürmek için girdiği fabrikadan tabutla çıkıyorsa burada yalnızca teknik bir arızayı konuşamayız. İş güvenliğini, denetimi, taşeron düzenini, çalışma koşullarını ve sorumluluğu konuşmak zorundayız.

***

Şimdi asıl soruya gelelim.

HABAŞ’taki patlama Aliağa’da bir dönüm noktası olacak mı?

İşçiler, aileler, sendikalar, meslek örgütleri, siyasi partiler ve Aliağa halkı bu kez yalnızca taziye mesajlarıyla mı yetinecek, yoksa bu acı, iş cinayetlerine karşı ortak ve sürekli bir mücadeleye dönüşecek mi?

İşçilerin güvenli çalışabileceği koşullar sağlanana kadar üretimin durdurulması çağrısı yapılmış durumda. Bu çağrının takipçisi kim olacak? Denetimlerin sonuçları kamuoyuyla paylaşılacak mı? Geçmiş kazaların dosyaları yeniden incelenecek mi? Taşeron işçiler için aynı güvenlik standartları gerçekten uygulanacak mı?

Bunlar bir günlük sorular değil. Birkaç gün sonra unutulacak sorular da olmamalı.

Çünkü mesele yalnızca HABAŞ değil. Mesele demir çeliğinden gemi sökümüne Aliağa’nın bütün sanayi havzası. Mesele, ekmeğini kazanmak için her sabah fabrikaya giden insanların akşam evlerine sağ salim dönebilmesi.

Bugün Aliağa kaynıyor.

Ama yalnızca çelik ocaklarında değil.

İşçilerin öfkesi, ailelerin acısı, yıllardır biriken sorular da kaynıyor.

Bizim önümüzde iki seçenek var: Ya bu kez sesimizi yükseltip bu öfkeyi kalıcı bir mücadeleye dönüştüreceğiz ya da bir sonraki patlamada yine aynı cümleleri kuracağız.

“Çok üzgünüz. Başımız sağ olsun.”

Ben artık bu cümleyi duymak istemiyorum.

İşçiler ölmesin istiyorum.


Diğer köşe yazıları

OKURLARDAN (!) GELEN İLETİLER

Normalde yapmam böyle şeyler, bilen bilir. O "okur”lar zaten biz gazetecilerden çok daha iyi birer sosyal medya kullanıcısı olarak, bize gönderdikleri mesajları çoktaan kendi hesaplarından paylaşmıştır çünkü. Ama bunlar farklı…

15 Kasım 2026 Pazar 21:11 makaleler

ALİAĞA KAYNIYOR, BİZ SEYREDİYORUZ!

Aliağa'da bugün yine işçiler öldü. Bu kez HABAŞ'ta… Bir tavan vinci düştü. Malzemeler ark ocağına savruldu. Doğalgaz hattına çarpan malzemelerin ardından patlama yaşandı. Yangın çıktı. Fabrikanın içi savaş alanına döndü.

09 Kasım 2026 Pazartesi 19:31 makaleler

DÜNYA STANDARTLARINDA VURGUN

Türkiye günlerdir yatırım fonları üzerinden dönen milyarlarca liralık işlemleri konuşuyor, Aliağa ise 10 katı fiyata faturalandırılan kabloyu…

06 Kasım 2026 Cuma 22:08 makaleler

BELEDİYEMİZ DÜNYA STANDARDINDA AMA SAYIŞTAY DEĞİL!

Aliağa Belediyesi'nin 2025 yılı Sayıştay raporu yayımlandı. Raporu okudukça "bu kadar da olmaz artık” demenin yanı sıra, insanın aklına ister istemez bazı sorular da geliyor.

29 Ekim 2026 Perşembe 19:30 makaleler

BÜTÇEDE OY BİRLİĞİ...

Aliağa Belediyesi'nin 2027 yılı bütçesi 5 milyar 845 milyon TL olarak kabul edildi. Hem de oy birliğiyle… Yanlış okumadınız. Milyarlarla ifade edilen bir bütçe, belediye meclisinde oy birliğiyle geçti.

26 Ekim 2026 Pazartesi 11:42 makaleler