Aliağa; sanayisiyle, limanlarıyla ve ekonomiye sağladığı devasa katma değerle Türkiye’nin göz bebeği.

Ancak bu parıltılı tablonun ardında, yıllardır çözülemeyen, her eğitim dönemi başında yeniden nükseden bir "barınma" sancısı var. Ege Üniversitesi Aliağa Meslek Yüksekokulu’nu kazanıp ilçemize gelen binlerce gencimiz, ne yazık ki modern bir eğitim kenti hayaliyle gelip, "nerede kalacağım?" kaygısıyla baş başa bırakılıyor.

***

Elimizdeki verilere baktığımızda niyetin iyi, ancak bürokrasinin hantal olduğunu görüyoruz. Belediye Başkanı Serkan Acar’ın 2024 seçim beyannamesinde yer alan 50 bin metrekarelik Aliağa Eğitim Kampüsü vizyonu, içinde Fen Lisesi’nden Güzel Sanatlar’a kadar pek çok değeri barındırırken, 500 kişilik yurt kapasitesiyle de hayati bir vaat sunmuştu.

Aradan geçen zamana rağmen bugün geldiğimiz noktada hala "tasarruf tedbirleri" ve "ihale süreci bekleme" cümlelerini kuruyor olmamız, Aliağa’nın potansiyeline yakışmıyor.

***

Geçtiğimiz yıllarda öğrenci kardeşlerimize Bergama’daki KYK yurdunun adres gösterilmesi, "hiç yoktan iyidir" mantığıyla yapılmış geçici bir pansumandı. Ancak her gün kilometrelerce yol kat etmek zorunda kalan bir öğrencinin, dersine mi odaklanacağı yoksa yol yorgunluğuyla mı boğuşacağı sorusu havada asılı kaldı. Aliağa’nın ihtiyacı olan şey "geçici çözümler" değil, okuluna yürüme mesafesinde kalıcı yuvalardır.

***

Bugün karşımızdaki en büyük engel, 2025 yılında yasalaşan ve belediyelerin yurt açma yetkisini bakanlıklara devreden düzenleme ile ekonomik konjonktürün getirdiği ihale ertelemeleridir. Belediye projeyi hazırlamış, yer tespiti yapılmış, dosya hazır... Ancak son gelen haberlere göre ihale süreci "askıda."

Buradan yetkililere sormak gerek: Gençliğin eğitimi ve barınması, tasarruf kaleminin neresindedir?

***

Aliağa’da siyaset üstü bir "Eğitim Seferberliği" şarttır.

• Birinci Adım: Bakanlık nezdindeki ihale süreci, tasarruf genelgesinin "eğitim istisnası" kapsamına alınarak hızlandırılmalıdır.
• İkinci Adım: Üniversite-Belediye-Bakanlık üçgenindeki kopukluk giderilmelidir. 
• Üçüncü Adım: Tamer Osmanağaoğlu ve Necip Nasır gibi imilletvekillerimizin Ankara’daki kulis gücü, bu dosyanın tozlu raflardan inmesi için tek ses haline getirilmelidir.

Aliağa, sadece fabrikaların bacalarının tüttüğü bir sanayi şehri değil; gençlerin sanatla, sporla ve bilimle yoğrulduğu bir "akıl şehri" olmalıdır. 500 kişilik o yurt binasının temeli atılana kadar bu konunun takipçisi olmak, bu şehre borcumuzdur.

Unutmayın; barınma sorunu çözülmemiş bir öğrenci, geleceği çalınmış bir öğrencidir.