Bir Yol, Birkaç Mevsim
İnsan, yollar seçer kendine. Nereye varacağını bilir, oraya vardığında nasıl hissedeceğini bile hayal eder. Yolun başında her şey kolay görünür. Gökyüzü açıktır, ağaçlar çiçeklidir, rüzgâr insanın yüzüne hafifçe dokunur.
İnsan, yollar seçer kendine. Nereye varacağını bilir, oraya vardığında nasıl hissedeceğini bile hayal eder. Yolun başında her şey kolay görünür. Gökyüzü açıktır, ağaçlar çiçeklidir, rüzgâr insanın yüzüne hafifçe dokunur. Henüz mevsimlerin değişebileceğini, bazı yolların göründüğünden uzun olabileceğini, en tatlı esintilerin bile bir gün insanı sarsabileceğini düşünmez.
Her yolun kendine ait mevsimleri vardır. Bazen bahar gelir. Hiç beklemediğin yerlerde çiçekler açar. Daha önce fark etmediğin güzelliklerle karşılaşırsın. Bazı insanlar yoluna eşlik eder, bazıları bir süreliğine dinlenebileceğin gölgelikler sunar. İnsan o zaman dünyanın ne kadar güzel bir yer olabileceğine inanır.
Sonra bir gün hava değişir. Önce hafif bir rüzgâr eser. Ardından gökyüzünü bulutlar kaplar. Güneş hâlâ oradadır ama artık eskisi kadar kolay göremezsin. Bir zamanlar çiçek açmasını izlediğin ağaçların dalları, yolunun üzerine uzanmaya başlar.
İşte insan en çok da burada şaşırır. Çünkü bazen yolunu zorlaştıran şeyler, çok uzaklardan gelen fırtınalar değildir. Yanından geçtiğin, gölgesinde dinlendiğin, hatta çiçek açmasını izlediğin ağaçlardır.
Belki de büyümek biraz budur. Her uzanan dalın sana kucak açmadığını, her güzel çiçeğin sana açmadığını, her gölgenin dinlenmek için olmadığını öğrenmek…
İnsan, bu yolda kendiyle tanışır. Neye ne kadar dayanabileceğini, hangi rüzgârda kendini o tatlı esintiye bırakacağını hangisinde dimdik duracağını keşfeder.
Kökleri derinleşen bir ağacın her rüzgârdan korkmasına gerek yoktur. İnsan da böyledir. Yaşadıkları onu daha sert yapmaz, bazen yalnızca daha dikkatli ve daha farkında biri hâline getirir. Eskisi kadar kolay inanmaz belki ama inandığı şeylerden de eskisi kadar kolay vazgeçmez.
Kimseyle mücadele etmesi gerekmez. Bazen her şeyin farkında olmak ve hiçbir şey söylemeden yoluna devam etmek, söylenebilecek bütün sözlerden daha güçlüdür.
Nihayetinde hayat, yalnızca güzel havalarda yürüyenlerin değil, yağmurda ıslanmayı, rüzgârda savrulmayı ve kışın ortasında baharı hatırlamayı bilenlerin hikâyesini yazar.
Belki yolun sonunda her şey başladığı gibi olmayacaktır. Belki bazı çiçekler eksilecek, bazı ağaçların altında bir daha durulmayacaktır. Ama insan, geçtiği bütün mevsimleri içinde taşıyarak yürümeye devam edecektir.
Mevsimler
değişir, yollar zorlaşır. Bazıları yoluna gölge düşürmeye çalışır. Oysa güneşin nereden doğacağını gölgeler belirlemez. İnsan,
hangi mevsimden geçerse geçsin
ait olduğu yeri biliyorsa, varacağı yer hep aynıdır.










