BİR KARPUZ İKİ KOLTUĞA NASIL OTURUR?
Sosyal demokrasi, sol düşünce açısından bir geri çekiliş midir? Kapitalist sistem içerisinde sosyal haklar için mücadele etmek, devrimci hedeflerden vazgeçmek anlamına mı gelir?
Siyasette koltuk sevdası mı, hizmet sevdası mı?
Siyasette en tehlikeli şeylerden biri koltuk savaşıdır. Oysa
siyaset; makam ve mevki uğruna verilen bir mücadele değil, fikirlerin,
ideolojilerin, liyakatin ve hizmet anlayışlarının yarıştığı bir alan olmalıdır.
Ancak bundan çok daha tehlikeli bir durum vardır: Bir
koltuğa oturanın, daha üstlendiği görevin hakkını vermeden başka bir koltuğun
peşine düşmesi!
Bunu daha önce çok gördük. Bugünlerde ise inanılmaz bir
şekilde daha sık görüyoruz.
Mahalle temsilciliği görevini sürdürenlerin, bir üst kademe
olan ilçe yönetimini bile atlayarak doğrudan il yönetimine aday olduklarına
şahit oluyoruz. Henüz mevcut görevlerinin sorumluluklarını tamamlamadan bir
sonraki makam için harekete geçiliyor.
Belediye başkanlığı gibi büyük bir sorumluluğu
üstlenenlerin, bir de kurultay delegeliği için yarıştığını görüyoruz. Oysa
belediye başkanlığının kendisi zaten başlı başına ağır bir görev değil mi?
Kentin çözüm bekleyen sorunları, vatandaşın beklentileri ve yerine getirilmesi
gereken hizmetler yok mu?
Üstelik kurultayda bulunması gereken bir belediye başkanı,
görevinden dolayı davet edilebilecekken ayrıca bir delege unvanı edinme
ihtiyacını neden duyar?
Elbette herkesin aday olma ve daha üst görevlere talip olma
hakkı vardır. Mesele bu hakkın varlığı değil, sürekli daha fazla makam
istemenin arkasındaki anlayıştır.
Acaba amaç daha fazla hizmet etmek mi, yoksa delege gücünü
elinde tutarak siyasi ilişkileri sağlamlaştırmak, adamcılık düzenini sürdürmek
ve mevcut koltuğu garanti altına almak mı?
Eğer mesele kişisel çıkarları korumaksa burada hizmet
siyasetinden değil, makamı koruma siyasetinden söz ediyoruz demektir.
Peki, bir karpuz iki koltuğa nasıl oturur?
Fiziken mümkün değil!
Bir insan aynı anda iki koltuğa oturabilir mi? Otursa bile
iki görevin sorumluluğunu aynı anda gerektiği gibi yerine getirebilir mi? Asıl
sorgulanması gereken budur.
Bırakın artık çıkar hesaplarını! Bırakın makamları basamak
olarak kullanmayı! Bırakın aynı kişilerin her kademede söz sahibi olma
arzusunu!
Partilerde sorumluluk alabilecek başka insanlar, yetişmiş
kadrolar, yeni fikirler ve liyakat sahibi isimler yok mu?
Neden fırsatlar sürekli aynı kişilerin çevresinde dönüp
duruyor? Neden daha fazla insanın temsil edilmesinin, yeni kadroların
yetişmesinin ve farklı fikirlerin önünün açılmasının önüne geçiliyor?
Partiler birkaç kişinin kişisel güç alanı değildir. Partiler
ortak ideallerin, ilkelerin ve halk iradesinin temsil edildiği kurumlardır.
Bırakın katılımcı, liyakatli ve güçlü kadrolar oluşsun.
Bırakın daha çok insan siyasete katılsın. Daha fazla kişiye
temsil hakkı doğsun. Yeni isimler sorumluluk üstlensin, yeni fikirler ortaya
çıksın. Görevler kişisel ilişkilerle değil, liyakat ve emekle şekillensin.
Mahalle temsilcisi mahallesine, ilçe yöneticisi ilçesine, il
yöneticisi iline, belediye başkanı kentine odaklansın. Herkes üstlendiği
görevin hakkını versin.
Bir görevde başarı gösteren insanın daha üst görevlere
gelmesi elbette mümkündür. Ancak bunun ölçüsü kaç makama aday olduğu değil;
yaptığı hizmet, gösterdiği liyakat, kazandığı güven ve ortaya koyduğu başarı
olmalıdır.
Görev almak ayrıcalık değil, sorumluluktur. Makam sahibi
olmak üstünlük değil, emanettir.
Herkes her koltuğa talip olmak yerine oturduğu koltuğun
hakkını versin. Başkalarına da fırsat tanısın. Partinin geleceğini kişisel
ikbal hesaplarının önünde tutsun.
Çünkü siyaset, makamları biriktirme yarışı değil; topluma
hizmet etme sorumluluğudur.
Sözün özü:
Daha az koltuk hesabı, daha çok liyakat.
Daha az adamcılık, daha çok katılım.
Daha az kişisel çıkar, daha çok hizmet.
Daha az makam hırsı, daha çok sorumluluk!
Unutmayalım: Koltuklar geçicidir, makamlar emanettir. Asıl
kalıcı olan, insanların hayatına dokunan hizmetler ve toplumun hafızasında
bırakılan izdir.
Bir insan iki koltuğa oturamaz. Ama iki koltuğa birden göz
dikebilir!
İşte asıl sorgulamamız gereken de budur.
Siyasete hizmet etmek için mi giriyoruz, yoksa siyaseti
kendi koltuğumuzu korumak için mi kullanıyoruz?










