NÜKLEER TEHDİT
Özgür Özel partiyi demokratik nizama ve yeniliklere açık hâle getirmeye çalışıyor. Peki, yol yürüdüğü arkadaşları buna hazır mı? Hafta sonu bu sorunun bir ön cevabını alacağız.
Zor zamanlardan geçtiğimizi hepimiz etimizde kemiğimizde
hissediyoruz. Daha zor zamanlar da geliyor gibi görünüyor.
Kuzeyimizde, doğumuzda, güneyimizde savaşlar sürüyor. Orta
Doğu hep karışıktı ama bugün daha karışık. Ukrayna ise Rusya ile girdiği
savaşta zorla ayakta duruyor.
Epstein'ın arkadaşları dünyayı karıştırmış durumda ve ara
seçimleri kaybetmelerine rağmen dur durak tanımayacakları açık.
İngiltere Savunma Bakanı Wes Streeting, ekim ayının sonuna
doğru "Hazırlıklı Ol!" kampanyası çerçevesinde halka bir çağrı
yapmıştı. Kampanya kapsamında hanelerin doğal afetler, siber saldırılar ve
kritik altyapıda yaşanabilecek kesintilere karşı hazırlıklı olması söylenmişti.
Kişi başına günlük 3 litre olmak üzere, 3 gün için toplam 9
litre içme suyu, bozulmayan gıda ürünleri, ilk yardım malzemeleri, el feneri,
battaniye, nakit para ve pilli radyo bulundurmaları tavsiye edildi.
Acil durumlarda elektrik, su, telefon ve internet
hizmetlerinin kesintiye uğrayabileceği, tedarik zincirlerinde de aksaklıklar
yaşanabileceği belirtildi.
İnsanlar doğal olarak "Nereden çıktı bu?" gibi
sorular sordular ama net bir yanıt verilmedi.
Geçtiğimiz günlerde ABD'de ara seçimler yapıldı. Hazal
Yalın'ın tabiriyle narsist hödüğün partisi kötü bir yenilgi aldı. Bu durumun
temelinde İran Savaşı'nda İsrail'in dolduruşuna gelinmiş olması, savaşla
beraber ekonomideki kötü gidişatın daha beter hâle gelmesi ve Trump'ın
davranışlarının halk tarafından onaylanmamış olması var.
İngiltere, 1. Emperyalist Savaş'ın ardından emperyalizmin
merkezinin ABD'ye geçmesini uygun bulmuş ve o günden beri de stratejik
ortaklıktan bir adım geri atmamıştı. Sonuçta ABD doğudan ve batıdan
okyanuslarla çevrili, kuzeyde ve güneyde ise kendisi için sıkıntısız komşulara
sahipti.
Bugün, stratejik ortağının dünyayı soktuğu sarmalın içinde o
da debelense de kapitalizmin bu son aşamasında savaştan başka ilerleyecek bir
yol bulamıyor ve el yükseltmeye çalışıyor. Halka yapılan çağrının ilk günlerde
tam anlamının ne olduğunu çoğu insan anlayamasa da tarih ve uluslararası
ilişkiler uzmanları bu tip çağrıların neden yapılabileceğini hemen kavramıştı.
İran Savaşı, ABD'yi olduğu kadar tüm emperyalist ve çeper
ülkeleri ekonomik ve politik olarak etkiledi.
Daha gerici hükümetlere ihtiyaç duyuldu. Oysa bu süreçte
yapılan seçimler onların isteğinin tersinde seyretti. Halklar özünde savaş
istemiyordu. (Tam tersi söylense de AfD de yakın zamanda bir savaş istemiyor.)
Halkları ikna konusunda başarısız olan emperyalistlerin elinde güç kullanımının
metazori uygulamasından başka bir şey yok.
Bir türlü bitmeyen görüşmeler, uzadıkça uzayan arabuluculuk
trafikleri, ABD'nin başında bulunan Nazi hayranı kliğin zaman kazanma
taktikleri olarak açığa çıktı. İran, ABD'nin deniz ablukasını kaldırmasını,
ekonomik yaptırımları hafifletmesini ve dondurulmuş varlıklarının serbest
bırakılmasını istiyor. Washington ise İran'ın nükleer faaliyetlerine yönelik
denetim ve güvence taleplerinde ısrar ediyor. Her seferinde İran'ın taleplerini
kabul etmiş gibi görünüp arkasından saldırıya geçen ABD oldu. Seçim yenilgisinden
sonra da zevahiri kurtarmak için daha sert bir saldırı planladıklarını
kendileri de itiraf ediyor.
İran ise bu saldırılar sonrasında 2.000 km olarak belirtilen
balistik füze sınırının kaldırıldığını duyurdu.
Bu noktada savaşın daha sertleşeceği gerçeğini kabul etmek
ve ona göre şekillenmek gerekiyor.
İngiltere ve Avrupa'nın birçok ülkesi halkına
"Hazırlıklı ol!" diyor, ABD "Saldıracağız." diyor, İran
nükleer bir saldırıya karşı iyot tabletleri dağıtıyor. Bu gelişmelerden
çıkarılacak sonuç, Trump'ın Şirazlı Şadi şiirleri dinlemek için Tahran'a
turistik bir gezi yapmasını düşünmek olmasa gerek.
Emperyalizmin birincil gücü ve çeperindeki ülkeler güç
kaybediyor.
Çin yükseliyor.
ABD'nin İsrail ile girdiği İran Savaşı ortaklığı, dünya
halklarında güçlü tepkiler doğuruyor. Dünya ekonomisi, halkların fakirleşmesine
ve zengin yüzde birin daha fazla zenginleşmesine yol açıyor. Bu da etki-tepki
ilkesi doğrultusunda emperyalizme öfkeyi körüklüyor.
Emperyalistlerin elinde sistemi sürdürebilmek için tek şey
kalıyor: Savaşı dünya çapında yaymak. Bu sayede milliyetçilik adı altında savaş
taraftarlığını yaygınlaştırıp savaş açılan ülkeleri her şeyin sorumlusu ilan
ederek savaşı meşrulaştırmaya çalışacaklar.
Tam olarak hâlâ bilmesek de Hiroşima ve Nagasaki'den sonra
nükleer silah kullanımını görme ihtimalini reddetmemek gerekiyor. Eldeki
bilgiler ve emperyalistlerin çağrıları bunun zeminini oluşturuyor.
Hep filmlerde gördüğümüz o nükleer tehdit, maalesef başta
İran halkı olmak üzere yakın ülkelerdeki halkları fazlasıyla etkileyecek.
Sadece ekonomi olarak değil. Çernobil'de yaşadığımız gibi radyasyon bulutları
ve on yıllara uzanan hastalıklar silsilesi, gıdasızlaşma ve güvencesizleşme hep
kapımızın önünde olacak.
Böylesi bir gelişmede elimizde yapabileceğimiz tek şey
olarak emperyalizme öfkeyi örgütlü ve bütüncül bir hâle getirmek kalıyor.
Fransa'da, Arnavutluk'ta, Hindistan'da bu öfke farklı
biçimlerde kendini gösterdi ama örgütlü ve bütüncül değil. Antiemperyalist
cephenin acilen yapması gereken görev de bunu sağlamak olmalı.










