Ezop’un “Ağustos Böceği ile Karınca” masalı, çalışkanlığın ve geleceği düşünmenin sembolü olarak anlatılır. Masalın sonunda karınca haklıdır. Çünkü çok çalışmış ve kışa hazırlanmıştır. Ağustos böceği ise yalnızca saz çalıp şarkı söylemiş, kış geldiğinde de aç kalmıştır.

Bugünün karıncası ay sonunu getirmekte zorlanıyor ve geleceğe dair kaygılar taşıyor. Çok çalışmanın bir güvence olduğu dönem geride kaldı.

Ağustos böceği ise beste yapıyor ama dinlenmiyor. Ürettiği şeyin değeri, hissettirdikleriyle değil algoritmaların gösterdiği sayılarla ölçülüyor.

Belki de 21. yüzyılın trajedisi, karıncanın bütün emeğine rağmen geçinmekte zorlandığı, ağustos böceğinin ise bütün yeteneğine rağmen sanatını icra edebileceği bir alan bulamadığı düzenin giderek normalleşmesidir.

Masalın sonunda ağustos böceği karıncanın kapısını çalıyordu. Bugün ikisi de aynı kapının önünde bekliyor. Artık ne kışa ekmek çıkarabilen karıncalar, ne de ağustos ayında şarkı söyleyebilen ağustos böcekleri var.

Çok çalışmanın ya da yetenekli olmanın hakettiği karşılığı bulamadığı bir çağda yaşıyoruz.

Bugün hepimizin ihtiyacı olan şey aynı. Emeğimizin karşılığını alabildiğimiz ve geleceğe umutla bakabildiğimiz bir dünya düzeni…